Dissociatieve identiteitsstoornis

Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS)

Barbara L. Klika

De vraag of de diagnose DIS al dan niet in overeenstemming is met de bijbelse leringen, is bij vele gelegenheden aan de orde gesteld waar mensen te maken hebben met iemand die een ernstig trauma heeft meegemaakt. Hier wordt een algemeen overzicht gegeven, te beginnen met het perspectief van de geestelijke gezondheid, want daar komt de term vandaan. Ik kreeg les op de graduate school (begin jaren '80) dat deze aandoening uiterst zeldzaam was en dat het onwaarschijnlijk was dat ik ooit zou zien dat meer dan een of twee mensen op deze manier zouden lijden. Wat ik professioneel vond, was dat het veel vaker voorkwam, maar dat ik het over het algemeen niet lang 'zag' totdat de tekenen en symptomen veel vertrouwder waren voor mij.

Dan kon ik achterom kijken en mensen onthouden die soortgelijke gedragingen hadden die ik nog niet herkende. Persoonlijk heb ik het niet echt als een ziekte beschouwd, maar als een soort coping-mechanisme dat grotendeels is gebaseerd op genetische overerving. Of het al dan niet tot uiting komt in iemands leven heeft te maken met de aan- of afwezigheid van trauma op een zeer jonge leeftijd. Het is in zekere zin een mooie manier om met wanhopige situaties om te gaan.

Een kind is mogelijk niet in staat om fysiek aan een slechte situatie te ontsnappen, maar als ze in hun hoofd "weg kunnen gaan", is er een zekere mate van bescherming voor hun vermogen om te groeien als een functioneel relationeel persoon. Als ernstige mishandeling zonder die mogelijkheid wordt ervaren, wordt het aspect van iemands geest, wil en emoties, het maken van relaties en alleen het leven extreem moeilijk.

Ik vind het interessant dat er in de jaren tachtig en negentig veel belangstelling was voor dit onderwerp, maar het viel af in de vroege jaren 2000, kort voor het moment dat degenen die zichzelf presenteerden waarvan duidelijk werd dat ze deze kwestie behandelden, ook leken te verminderen . Dit volgt een patroon aan het einde van de vorige eeuw, met professionele literatuur van de late 1800's die soortgelijke symptomen aanpakt, alleen om die drop-off in de vroege jaren 1900 te zien.

Ik heb me afgevraagd of er wel of geen verband was met het Grote Spirituele Ontwaken dat op dat moment in Amerika gebeurde. In de afgelopen jaren is er zoveel controverse geweest over de ziekte, en de vraag of therapeuten zelf 'creëren' of mensen erin leiden door hypnotische middelen betekent dat het een 'rechtszaak is geworden die wacht om te gebeuren'. Veel voorzieningen of professionals in de geestelijke gezondheidszorg weigerden het als echt te beschouwen of als een zaak voor behandeling.

(Ter illustratie: ik gebruikte geen hypnotische of geleide beelden bij mijn cliënten, maar concentreerde me vooral op het identificeren van de symptomen en de gevolgen van biddend restaureren. Vooral mensen zijn erg visueel en behoorlijk gevuld met de beelden die ze al ervaren en ik zag geen wijsheid in het verwarren van de zaak.)

In de volksmond bekend als Multiple Personality Disorder (MPD) werd het opnieuw geëvalueerd en de Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS) genoemd door degenen die de Diagnostische en Statistische Handleiding ontwikkelen, de standaard die wordt gebruikt in voorzieningen voor de behandeling van geestelijke gezondheidszorg. De keuze om te hernoemen had te maken met de erkenning van de moeilijkheden en fijne punten die eerder waren betrokken bij het stellen van een diagnose.

In zeer algemene taal was de standaard voor MPD het bepalen of een van de verschillende aspecten van gedrag en uiterlijk die werden gepresenteerd, duidelijk genoeg waren om als volledig ontwikkelde persoonlijkheden te worden beschouwd. Dit is vaak een zeer moeilijke oordelingsaanvraag, vooral wanneer de verschillende delen, die alternatieve persoonlijkheden of alterers worden genoemd, ofwel angstig zijn voor, ofwel opstandig zijn over het zichzelf bekend maken bij een beroepsbeoefenaar in de geestelijke gezondheidszorg. In plaats van te focussen op dit onderscheid, focussen de nieuwe naam en criteria op het proces dat betrokken is, wat dissociatie wordt genoemd.

Dissociatie omvat een soort van "mentale verwijdering" van een deel van iemands geheugen en gedrag, terwijl een ander deel binnenkomt, dat al dan niet voor de anderen kan zijn. Mensen kunnen dissociatief zijn zonder de extreme ervaring van het hebben van een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS). Dit proces kan minimaal zijn, in de trant van een terugkerende en consistente dagdroom of ernstig in de mate dat er vele volledig benauwende delen zijn. Gedissocieerde aspecten kunnen emoties, gedachten of fysieke gewaarwordingen zijn en een bepaald individu kan specifieke gebieden van ontkoppeling hebben. Ze kunnen zich bijvoorbeeld een specifiek misbruikincident niet herinneren, maar ze zijn zich wel degelijk bewust van de emoties die daarbij horen, zonder te weten waarom ze bestaan.

Ze kunnen ook een incident onthouden, maar zich er tijdens hun afwezigheid totaal niet van bewust zijn. Wanneer het uitgebreider wordt, zijn deze groepen ervaringen of emoties georganiseerd in zogenaamde alternatieve persoonlijkheden. In een korte beschrijving, zou ik zeggen dat een terugkerende beledigende situatie een bang kind ertoe brengt "mentaal weg te gaan" en de "plaats" waarheen ze gaan dan wordt meer volledig ontwikkeld, bijna als een geheel andere persoon.

Deze "persoon" bevat de verschrikkelijke herinneringen aan wie Het is gebeurd, terwijl het oorspronkelijke kind wordt gespaard om met die kennis te leven. Ik heb kasten vaak als een voorbeeld van compartimenten in de geest gebruikt; sommige verandert een sterke, dikke muur van geheugenverlies rond de anderen en sommige hebben alleen een gazen gordijn. Dit is ZEER veel van een versimpeling, maar misschien zal het helpen het concept te begrijpen.

In feite zou DIS kunnen worden gezegd dat het een versnippering is van de geest, de wil en emoties die is gecementeerd door het vestigen van grote angst. Deze angst kan van de misbruikers zijn, wat er in het verleden is gebeurd of wat er in de toekomst kan gebeuren, voor jezelf of voor geliefden. (Ik heb dit aspect onderzocht in een klein PowerPoint-onderwijs getiteld "To Whom Do You Cling?", Te vinden op onze website.)

Voor degenen die hebben meegemaakt wat ik meer "normaal" trauma heb genoemd, zoals fysiek, emotioneel of seksueel misbruik van de een of andere vorm, is er meestal slechts één groep alternatieve persoonlijkheden, van een aantal tot misschien wel een dozijn. Voor degenen die cultgerelateerd (SRA) of intergenerationeel trauma hebben ervaren, kan er een reeks groepen van alters zijn, ook wel systemen genoemd, met het aantal wijzigingen gemakkelijk in de honderden.

Als we het mentale gezondheidsgebied verlaten en deze ervaring beginnen te onderzoeken vanuit een bijbels oogpunt, is de directe vraag die altijd lijkt op te komen, of dit puur een demonische kwestie is, of een kwestie van de geest, de wil en emoties. Natuurlijk zouden de meeste professionals in de geestelijke gezondheidszorg de mogelijkheid volledig ontkennen. Aan de andere kant zouden veel van degenen die in de Schrift geloven, ontkennen dat het mogelijk een kwestie van geest, wil en emoties zou kunnen zijn. Mijn ervaring is dat het een "beide / en" -situatie is, vaak zo duidelijk als modder.

Ik zie het wel als een coping-mechanisme dat verband houdt met kindertijd en machteloosheid en zou het in die context niet als zondig beschouwen. Wanneer een volwassene echter beseft dat dit de keuze is voor haar coping-mechanisme, wordt het een andere categorie. Ik aarzel nog steeds om het als een "zonde" te noemen omdat de persoon vaak zo ongeschikt is gemaakt dat een slordig of voorbarig gebruik van die benaming zou meer kwaad dan goed kunnen veroorzaken!

Evenmin ervaart een persoon die DIS heeft en een geschiedenis van ernstig trauma dat trauma als iets dat jaren geleden is gebeurd. Integendeel, het draagt ​​de macht op een zeer dagelijkse en actuele manier, omdat hun alters zich misschien helemaal niet bewust zijn van het verstrijken van de tijd. Dus, pogingen om iemand te confronteren en hen te beschuldigen van het vasthouden aan het verleden op een zondige manier, waardoor ongezonde woede in leven blijven, kan ook vaak meer kwaad dan goed doen.

Wanneer iemand vooruitgang heeft geboekt in de behandeling om enig begrip te hebben van wat er met hen is gebeurd en hoe het wordt onderhouden, komt er in het algemeen een tijd dat ze moeten beslissen of ze afhankelijk willen blijven van die menselijke manier om "veiligheid" of vertrouw meer volledig op onze Vader en Schepper.

Ik zie het als behorend tot het concept van het wegleggen van kinderlijke dingen naarmate we volwassen worden, maar we herinneren ons ook dankbaar dat een manier om te ontsnappen mogelijk was.

Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, begreep ik als een kind, dacht ik als een kind; maar toen ik een man werd, heb ik kinderlijke dingen weggedaan. (1 Korinthiërs 13:11)

Dus, op de vraag bij de hand: is DIS in de Bijbel? Nee, ik geloof niet dat het door een specifieke verwijzing is, maar in principe: door ons bewust te zijn van hoe we zijn ontworpen / gecreëerd, kunnen we zien hoe de schepping is vervormd en verminkt. Ik geloof niet dat de specifieke term er meer is dan straalaandrijving in de Schrift, hoewel de principes van de fysica consistent zijn met Schriftuurlijke waarheden die een universum omvatten waarin straalvoortstuwing kan worden bereikt.

De term "demonische bezetenheid" is gebruikt maar ik neem hier een uitzondering op. De term in de Schrift is "daimonizomai."

Ook hier zie ik een kwestie van uitkomst versus proces. Hoe vaak of hoe diep moet een persoon worden geconfronteerd met demonische onderdrukking of intimidatie om als bezeten door de duivel te worden beschouwd?

Mijn suggestie is dat het ook een proces is. Een persoon kan onder occasionele invloed zijn van deze slechte entiteiten of vaker worden beïnvloed. Het is een kwestie van welke lamp van de geest wordt onderhouden ... cultiveren we een houding open voor het transformerende werk van de Ruach haKodesh (Heilige Geest) die tot gerechtigheid leidt; wijsheid, begrip, wijze raad, macht, kennis en ontzag onder leiding van het centrale hart van de Geest van YHVH? (Jesaja 11: 1-2)

OF, cultiveren we een houding die ons opent voor de invloed van de goddeloze oppositie, zoals opgesomd in Spreuken 6: 16-19, resulterend in hooghartige ogen, liegen tong, handen die onschuldig bloed vergoten, voeten die snel naar het kwaad rennen, monden die leugens uitademen / valse getuigenissen en twisten onder broers, alles ingepakt in de schema's van het verdorven hart.

Is demonisering in de Schrift? Ja, het is bij veel gelegenheden beschreven en opgemerkt vóór Y "shua, blijkbaar had niemand enig idee hoe ermee om te gaan en bevrijding gebeurde gewoon niet veel. Misschien speelt de harp van David voor Saul misschien een voorbeeld van hoe het Saul van de onderdrukking heeft verlost, maar het heeft hem er niet van bevrijd. Zijn eigen acties gaven terrein.

Na Y "shua ervoeren mensen bevrijding op zijn bevel en soms op bevel van discipelen. Meestal hebben we alleen een AN-ontmoeting en bevrijding geregistreerd, geen voortdurend proces, wat anders is dan hoe we het hebben ervaren.

Als iemand een "normaal" trauma heeft zonder de ritualistische of satanische aspecten, kunnen ze onderdrukkingsproblemen hebben die geestelijk moeten worden aangepakt om hun gezondheid en heelheid te ervaren.

MAAR als iemand getraumatiseerd is door intergenerationele satanische families, satanisch ritueel misbruik (SRA), is er een specifiek opzettelijk proces geweest waarbij demonen werden gelaagd in de verschillende persoonlijkheidsstructuren.

Ik geloof niet dat dit achtereenvolgens kan worden afgehandeld door een voorganger te zien en dan een raadsman te zien, of omgekeerd, maar dat de persoon met wie ze werken beide lichamen van kennis moet hebben, in geloof door gebed, om correct te kunnen zijn onderscheiden hoe verder te gaan.

Dit soort DIS en demonisatie is zo verweven en zo ingewikkeld dat de persoon er kapot van zou zijn als ze allemaal tegelijk zouden worden 'afgeleverd': geen gevoel van eigenwaarde meer; als een aanval op zichzelf. Net zoals de Israëlieten stap voor stap moesten doorgaan om het land te veroveren, omdat anders de wilde dieren te veel voor hen zouden zijn geweest, zo zien we herstel van SRA / DIS. (Exodus 23:29; Deuteronomium 7:22)

• Is elke dissociatieve persoon ook gedemoniseerd? Nee, ik heb dat niet gezien als waar.

• Spelen gedemoniseerde mensen dissociatief? Ja, dat heb ik gezien.

• Spelen dissociatieve mensen soms soms demonisch? Ja, dat heb ik gezien.

Soms is gebleken dat een alter een demon is en soms dat een demon voorwendt een alter te zijn. De God van Israël, de wijsheid van YHWH, onderscheidingsvermogen en gebed zijn altijd cruciaal om te bepalen met wie men te maken heeft, om te weten hoe ermee om te gaan. Ik heb gezien dat grote schade ontstaat wanneer "ofwel / of" wordt gebruikt, waardoor iemand iemand behandelt / verandert alsof hij een demon was of een demon probeert te accepteren als onderdeel van een persoon. Het is van essentieel belang om in gebed over dergelijke zaken te bidden.

Een paar verdere gedachten

Ik had jaren geleden al gehoord dat "het verbrijzelen van de heilige mensen" een verwijzing naar de DIS was. (Daniël 12: 7) Hoewel het een soort van intuïtieve zin heeft, zou ik er nu niet "naartoe gaan". Ik denk dat het duidelijk wordt dat het een eindtijdreferentie is en niet noodzakelijkerwijs in dezelfde zin moet worden beschouwd als we zouden denken bij het versplinteren van de psyche. Ik heb ook gehoord dat er een verband is gelegd met het idee dat een gebroken hart een verwijzing naar DIS is, die iets logischer lijkt. (

In het Hebreeuws verwijst het hart over het algemeen naar de geest, waar het denken plaatsvindt, de zetel van de wil. Kort gezegd, het Hebreeuwse begrip van lichaam, geest, wil en emoties is dat ze allemaal uit één stuk zijn zonder de mogelijkheid ze uit elkaar te halen. Toch proberen we verschillende aspecten van het geheel te begrijpen en te zien. In de algemene zin dat het hart de geest, wil en emoties vertegenwoordigt, zou het kunnen worden gezegd dat het een gebroken hart is, maar alleen in een zeer specifieke zin. Het zou niet juist zijn om te zeggen dat elke situatie met verdriet of verdriet, waarvan we denken dat het een gebroken hart is, in elk geval zou leiden tot DIS.

Een gefragmenteerde zal worden gehandhaafd door middel van angst-obligaties is de kwestie in DIS zoals ik het zie. In SRA / DIS wordt dat nog ingewikkelder met demonisatie en veel interpersoonlijke systemische verbindingen en triggers om alles te behouden. Met het risico hier te versimpelend te worden, mag ik zeggen dat het het vermogen is om vertrouwelijke relaties en vreugde met onze Vader en Zijn Mensen te ervaren die het voor een individu mogelijk zullen maken om los te komen van die angstobligaties.

Dit is een poging om heel kort te presenteren over een extreem gecompliceerd onderwerp. Hopelijk zal het voor de eerste keer van nut zijn voor degenen die hier mee te maken hebben. Moge jij en de jouwe gezegend, versterkt en beschermd worden in onze Messias Y'shua (Jezus) door wat voor soort van deze ontmoetingen je ook zult ervaren.